Kuka, tesbih kültüründe ağaç familyasından kabul edilmesine rağmen yapısal olarak klasik bir odun değildir. Botanik literatüründe Attalea funifera veya “Piassava” palmiyesi olarak bilinen ve genellikle Brezilya ile Hindistan gibi tropikal ekvatoral bölgelerde yetişen bir bitkinin son derece sert, lifli ve odunsu meyve çekirdeğidir. Bu tropikal meyvenin dış kabuğu, doğadaki pek çok sert ağaçtan çok daha yüksek bir yoğunluğa ve mekanik dayanıma sahiptir. Lifli yapısı tornalanırken ustalardan büyük bir el becerisi talep eder; zira kuka, ısıya ve darbelere karşı olağanüstü bir direnç gösterir.
Kuka tesbihlerin Osmanlı İmparatorluğu dönemindeki yeri, yalnızca dini bir zikir aracı olmanın çok ötesine geçerek tıp tarihi ve halk sağlığı ile derinlemesine iç içe girmiştir. Kuka meyvesinin doğal bileşenlerinde bulunan fitokimyasallar ve sahip olduğu ultra-pürüzsüz yüksek yoğunluklu yüzey, bakterilerin materyal üzerinde tutunmasını ve çoğalmasını engelleyen doğal bir antibakteriyel bariyer işlevi görür. Tarihi vesikalar ve anekdotlar, Osmanlı dönemindeki hekimlerin (tabiplerin) hastaları muayene etmeden önce ve sonra enfeksiyon riskini en aza indirmek, ellerini sterilize etmek amacıyla yanlarında daima kuka tesbih taşıdıklarını ve çektiklerini göstermektedir. Dönemin saray hijyen protokolleri öylesine katıdır ki, yanında kuka tesbih bulundurmayan bir hekimin saray kapısından içeri alınmadığı ve padişahın tedavisine iştirak etmesine müsaade edilmediği anlatılmaktadır. Bu uygulama, halk arasında da kuka çeken bir hekimin “mikropsuz” ellere sahip olduğu inancını yerleştirmiştir.
Estetik ve fiziksel gelişim açısından kuka, tesbih malzemeleri arasında “yaşayan bir materyal” olarak kabul edilir. Tornadan ilk çıktığında genellikle açık ahşap, sütlü kahve veya hardal tonlarında olan habbeler, insan cildindeki doğal yağlar, ortamdaki nem ve havadaki oksijenle temas ettikçe zaman içinde yavaş yavaş okside olarak kararır. Bu kararma süreci bir deformasyon değil, kukanın olgunlaşmasıdır. Kullanım süresi uzadıkça malzeme derin bir koyu kahverengiye, ardından siyaha çalan bir renge bürünür ve porseleni andıran kusursuz bir camsı parlaklık kazanır. Usta tesbih koleksiyonerleri, bu doğal kararma sürecini hızlandırmak ve malzemenin ömrünü uzatmak için ceviz veya zeytinyağı kullanırlar. Bir cevizin kırılarak içindeki doğal yağın avuç içine sürülmesi ve tesbihin bu yağlı ellerle 10-15 dakika boyunca çekilmesi, kukanın yağı emerek beslenmesini, hücrelerinin dolmasını ve çatlamaların engellenmesini sağlar. Piyasada boyanarak siyahlaştırılmış sahte kukalar bulunsa da, gerçek bir kuka ateşe ve ısıya karşı yüksek mukavemet gösterir ve sentetik boya kokusu yaymaz. Kuka, hafif yapısıyla eli yormayan ve uzun vadeli kullanımın ödülünü muazzam bir kararma ile veren zamansız bir mirastır.
