Damla kehribar, halk arasında değerli bir taş olarak sınıflandırılsa da jeolojik ve kimyasal açıdan inorganik bir mineral değildir. Üst Kretase ile Eosen dönemleri arasında, günümüzden yaklaşık 44-45 milyon yıl önce bölgede hakim olan Pinus succinifera gibi dev kozalaklı ormanların salgıladığı organik reçinenin fosilleşmiş formudur. Reçine, ağaç kabuğundan dışarı akarken içine hapsettiği böcek, yaprak veya polen gibi organik kalıntıları (inklüzyonları) mükemmel bir şekilde koruyarak paleontoloji bilimi için eşsiz bir zaman kapsülü görevi görür. Dünya kehribar rezervlerinin %90’ından fazlası Litvanya, Polonya, Estonya ve Rusya’nın Kaliningrad bölgesini kapsayan Baltık Denizi havzasında “mavi toprak” (blue earth) olarak bilinen denizel tortul katmanlarında bulunmaktadır. Oksijensiz bir ortamda milyonlarca yıl boyunca muazzam tektonik basınç ve ısı altında kalan bu reçine, polimerleşme ve oksidasyon süreçlerinden geçerek bugünkü stabil amorf yapısına kavuşmuştur.
Baltık kehribarını Dominik veya Myanmar gibi diğer fosil reçinelerden ayıran en hayati kimyasal özellik, bünyesinde ağırlıkça %3 ila %8 oranında süksinik asit ($C_{10}H_{16}O$) barındırmasıdır. Bu spesifik içerik nedeniyle bilimsel literatürde Baltık kehribarına “süksinit” adı verilir. Süksinik asit, insan vücudunda hücresel metabolizmada yer alan bir dikarboksilik asittir. Geleneksel litoterapi ve alternatif tıp uygulamalarında, damla kehribar tesbihin cilt ile temas etmesi halinde bu asidin deriden emildiği, anti-enflamatuar özellikler gösterdiği, stresi azalttığı ve hatta bebeklerde diş çıkarma ağrılarını dindirdiği iddia edilmektedir. Ne var ki farmakolojik laboratuvar analizleri, kehribar içindeki süksinik asidin büyük bir bölümünün ester bağlarıyla polimerik ağa kovalent olarak bağlandığını ve sağlam bir habbeden insan cildine eşdeğer bir ortamda (pH 5.5) terleme yoluyla klinik olarak anlamlı bir asit salınımı gerçekleşmediğini ortaya koymaktadır. Yine de damla kehribarın yüksek ısı yalıtkanlığı, avuç içinde hızla ısınması ve yaydığı ince çam kokusu, tesbihin sinir sistemi üzerindeki psikolojik rahatlatıcı etkisini sürdürmesini sağlar.
Damla kehribarın fiziksel özellikleri ve sahtelerinden ayırt edilme yöntemleri, materyalin piyasadaki yüksek değeri nedeniyle büyük önem taşır. Mohs sertlik skalasında 2.0 ile 2.5 arasında bir değere sahip olan bu materyal oldukça kırılgandır ve işlenmesi büyük bir zanaatkarlık gerektirir. Sahte plastik, cam veya modern epoksi reçinelerden ayırt etmek için uygulanan temel ve ileri düzey spektroskopik testler aşağıdaki tabloda özetlenmiştir.
| Test Yöntemi | Damla Kehribarın (Süksinit) Tepkisi | Sentetik / Taklit Materyallerin Tepkisi | Referans |
| Tuzlu Su (Özgül Ağırlık) | Yoğunluğu 0.96-1.1 g/cm³ olduğu için doygun tuzlu suda (yoğunluk ~1.15) yüzer. | Genellikle polimer veya cam olduklarından daha ağırdırlar ve dibe çökerler. | |
| UV Floresans Işıma | Kısa ve uzun dalga UV ışık altında mavi, yeşilimsi-sarı veya tebeşir beyazı parlama gösterir. | Floresans özellik göstermez veya çok farklı, mat renklerde yansıma yapar. | |
| Isı ve Statik Elektrik | Isıtıldığında karakteristik hoş bir çam reçinesi kokusu yayar. Sürtünmeyle statik elektrik üretir. | Isıtıldığında yanık plastik veya keskin kimyasal koku verir. Statik elektrik tutumu zayıftır. | |
| FTIR Spektroskopisi | 1260-1160 $cm^{-1}$ aralığında “Baltic Shoulder” (Baltık Omuzu) adı verilen geniş absorbsiyon bandı görülür. | Bu absorbsiyon bandı eksiktir. Moleküler parmak izleri tamamen farklıdır. |
Damla kehribar tesbihler, kullanıldıkça oksijenle temas ettiklerinden renkleri zamanla derinleşir, açık bal sarısından koyu konyak tonlarına doğru evrilir. Bu yaşlanma süreci, malzemenin yaşayan organik karakterinin en estetik yansımalarından biri olarak kabul edilir.
